म देशको कुनै गाउँ–बस्तीदेखि सहरको व्यस्त चोकसम्म, आफ्नो नियमित राजनीतिक कार्यमा संलग्न छु । पार्टीको मार्गनिर्देशन अनुरूप, आगामी फागुन २१ गते हुने भनिएको निर्वाचनको विरोधमा आवाज उठाइरहेको छु । हामीले यस निर्वाचनको गलत पृष्ठभूमि र यसले नेपाल देश र जनतामाथि निम्त्याउन सक्ने भयावह परिणामहरूको गम्भीर विश्लेषण गर्दै यसको पूर्ण खारेजीको माग गरेका छौं ।
प्रष्ट छ कि – यो निर्वाचन कस्तो जगमा उभिएको छ ? कसको योजना र निर्देशनमा यो सम्पन्न हुँदैछ ? यसको नियन्त्रण र परिचालन कसको हातमा छ ? यो किन र के–के कारणले गरिँदैछ ? र, निकट भविष्यमा यसले हाम्रो देशलाई कस्तो परिणामतर्फ धकेल्दै छ ?
प्रश्न उठ्छ – के यो कथित निर्वाचनले व्यवस्था परिवर्तन गर्न सक्छ ? के यसले संविधानको परिवर्तन गर्न सक्छ ? के यसले भ्रष्टाचारको जरो उखेल्न सक्छ ? के लाखौं बेरोजगार युवालाई रोजगारीको ग्यारेन्टी गर्न सक्छ ? के शिक्षा र स्वास्थ्यजस्ता आधारभूत विषयलाई निःशुल्क बनाउन सक्छ ? के यसले देशलाई साँच्चै स्वाधीन बनाउन सक्छ ? आदिवासी जनजाति, महिला, दलित, मधेसी र मुस्लिम लगायत सबै सीमान्तकृत समुदायमाथि हुने उत्पीडनको अन्त्य गर्न सक्छ ? जवाफ स्पष्ट छ : सक्दैन । किनकि नेपालको मूल अर्थ–राजनीतिक र सामाजिक समस्या समाधान गर्ने सामर्थ्य यस निर्वाचनको छैन ।
वास्तवमा, पश्चिमा साम्राज्यवादी शक्तिहरू नेपालमा दीर्घकालीन राजनीतिक अस्थिरता चाहन्छन् । उनीहरू बेरोजगारी, गरिबी, असमान विकास र द्वन्द्व चाहन्छन् । साम्प्रदायिक तथा राजनीतिक द्वन्द्व उनीहरूको प्रमुख रणनीति हो, जसको मूल उद्देश्य नेपालमा आफ्नो राजनीतिक तथा सैन्य पकड जमाउनु हो । त्यसपछि नेपालको अथाह प्राकृतिक स्रोतको दोहन गर्ने, जलस्रोत तथा दुर्लभ खनिज (युरेनियम) र जडीबुटी नियन्त्रण गर्ने योजना छ । यद्यपि यी त सहायक उद्देश्य हुन् ।
उनीहरूको मुख्य रणनीतिक लक्ष्य भनेको नेपालको भूमिलाई प्रयोग गरेर दुई विशाल शक्ति राष्ट्र चीन र भारतलाई सामरिक निशाना बनाउनु हो । आर्थिक एवं सामरिक रूपले शक्तिशाली ती राष्ट्रहरूमाथि षड्यन्त्र गर्दै उनीहरूलाई साना–साना टुक्रामा विभाजन गरेर आफ्नो अधिपत्य जमाउनु उनीहरूको अन्तिस उद्देश्य हो । जसको लागी भारतमा खालिस्तानको मुद्दा, Seven Sister’s को मुद्दा, चिकन नेक संकट, लद्दाख र कश्मीरको मुद्दा जीवित छन् । चीनमा तिब्बत, सिन्जियाङ र ताइवानका मुद्दाहरू विश्व राजनीतिको केन्द्रमा छन् भने दक्षिण चीन सागरमा सैन्य तनाव चरम छ ।
यही अन्तिम लक्ष्य प्राप्त गर्न नेपाललाई उपयोग गर्ने षड्यन्त्र रचिएको छ । त्यसका लागि उनीहरूलाई एउटा नेपाली जेलेन्स्की चाहिन्छ—एक दलाल,अराजनीतिक, अपरिपक्व मूर्ख र गजेँडी पात्र । यसैको परिणति थियो, सेप्टेम्बर ९ को घटना । त्यसैको जगमा सुशीलाको नेतृत्वमा बार्बरा सरकार गठन गरियो । दलाई लामा यस सरकारका पहिलो समर्थक बने, जो अमेरिकी निर्देशनमा निर्वासित तिब्बती सरकार सञ्चालन गर्छन् । उनकै सभामुख दोस्रो समर्थक बने र पश्चिमाहरूले खुलेर समर्थन गरे । आज नेपालभरि लामा समर्थक तिब्बतीहरूले बिना रोकटोक चीन विरोधी गतिविधि गरिरहेका छन् । यसले प्रष्ट पार्छ—यो विद्रोह र बार्बरा सरकार देशको राजनीतिक समस्या समाधानका लागि थिएन, बरु यो नेपाली जेलेन्स्की जन्माउने षड्यन्त्रको अन्तर्निहित पृष्ठभुमि मात्र थियो । अहिले फागुन २१ गते गर्न लागिएको निर्वाचनको नौटंकी त्यही षड्यन्त्रको एउटा गम्भीर कडी हो, जसले देशलाई भु–राजनीतिक संकटमा धकेल्नेछ । यसैकारण हामी यसको सशक्त विरोध गरिरहेका छौं ।
हो,विद्यमान दलाल पूँजीवादी संसदीय व्यवस्थासँग हाम्रो असहमति थियो र विरोध गर्याैं । सेप्टेम्बर ९ को घटना षडयन्त्र थियो र विरोध गर्यौं । सुशीलाको नेतृत्वमा बनेको बार्बरा सरकारको निर्माण प्रक्रियासँग असहमति जनायौं र विरोध गर्यौं । र, अहिले यो निर्वाचनले देशको सार्वभौमसत्ता र स्वाधीनतामाथि नै संकट ल्याउने स्पस्ट देखेर विरोध गरिरहेका छौं ।
अब प्रश्न उठ्छ—राजनीतिक असहमति राख्नु गलत हो ? कुन विद्वानले यसलाई गलत भन्न सक्छ ? कुन देशको संविधानको धाराहरुले गलत सावित गर्न सक्छ ? कुन कानुनको कुन पान्नाले यसलाई अपराध ठहराएको छ ? राजनीतिक रूपले आफ्नो आवाज बुलन्द गर्नु, उन्नत र प्रगतिशील राजनीतिमा आस्था राख्नु के जघन्य अपराध हो ? देश र जनताको आवाज बुलन्द गर्नु देशद्रोह हो ? मजदुर, किसान, युवा, विद्यार्थी, आदिवासी जनजाति, दलित, महिला, मधेसी, मुस्लिम लगायत सम्पूर्ण जनताको पक्षमा बोल्नु गलत हो भनेर लोकतन्त्रको कुन ठेकेदारले भन्न सक्छ ?
यदि होइन भने, हामीमाथि यो अघोषित प्रतिबन्ध किन ? थुप्रै पार्टीमाथि दमन किन ? सयौं नागरिकलाई गिरफ्तार गर्ने र धरपकड गर्ने यो अभियान किन ? म स्वयम् माथि बारम्बार गिरफ्तारीको प्रयास किन ? मैले के अपराध गरे ? मलाई पक्राउ गर्न राज्यले लाखौं ढुकुटी रित्याउनुपर्ने, सयौं प्रहरी परिचालन गर्नुपर्ने बाध्यता किन ? जबकि राजनीतिक असहमति बाहेक अरु केही गरेको छैन मैले ।
यद्यपि, म जनताकै बीचमा छु । सर्वहारा वर्गको झुपडीमा छु, किसानको गाउँमा छु, सुकुम्बासी बस्तीमा छु । म आफ्नो समुदायसँगै च्याब्रुङ र साकेला नाच्दै छु । म युवा र विद्यार्थीसँग उनीहरूकै गीत गाउँदै हिँडिरहेको छु । म जसको राजनीति गर्छु, उनीहरूकै बीचमा छु । तिम्रो जेल, नेल र हिरासतको मलाई कुनै प्रवाह छैन । म आफ्नो बाटोमा जिम्मेवारीपूर्वक अगाडि बढिरहेको छु । यो दलाल व्यवस्थाको विरोध गर्नु मेरो राजनीतिक कर्तव्य हो । यो बार्बरा सरकार र फागुन २१ गते हुने यो अवैध निर्वाचनको विरोध गर्नु मेरो अहम् जिम्मेवारी हो । म यो गरिरहनेछु । जनताको पक्षमा, देशको पक्षमा—सधैं । लेखक ः सागर लिम्बू हुन ।
